آه دم و هوا 

 

بی تو حتی خدا شدن , منو ارضا نمی كنه   

گم شدم تو شبو كسی , منو پيدا نمي كنه

شكل يه آدمم هنوز , تشنه ی سيبِ سرخِ تو

بگو خدای تو چرا تورو حوا نمي كنه؟

شبِ بی تو نشستنم , شده موی سياهِ تو

هوس صبحو هرگز اين , شبِ يلدا نمی كنه

تن سپردم بدونِ تو , به تنِ هرزه های شهر

امنِ اغوشتو بگو , كه منو جا نمی كنه!

                       ***

منو شعری كه مبهمه , منو حوای اين همه

انتظارِ رسيدنت , رو به فردا نمی كنه

بی تو حتی قانعم  به همين بركه ی كثيف

ماهی سياهِ من  ميل دريا نمی كنه

بد كشيده منو خدام , زشتم اندازه ی دروغ

دستِ اعجازِ تو چرا منو زيبا نمی كنه؟

مريمی تو! بدون مرد ,  بی خدايت كه هرزه شد

غير پاكيه  روحِ تو منو عيسا نمی كنه

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم دی 1391ساعت 15:59  توسط حمید زاهدزاده  | 

كوچ مي كني

شبيه ابرويت كه پرستو مي شود،

در شب موهایت گم مي شوي.

پاييز مي شوم

با زمستان چشمهايم

در انتظار فصلي كه نيست

                               نمي آيد

                                          نمي رسد.

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم خرداد 1391ساعت 12:21  توسط حمید زاهدزاده  | 

به تو،

         كه در عصر حماقت مردها زن شدي!

 

***

تمام مي شوم.

 شبيه تمام دوستت دارم ها

                                كه هرگز نمي نويسي

                                                 مچاله شان مي كني

                                                                  و مي سوزاني و تمام نمي شوند.

***

عطرها  گريخته اند

 از آغوش مادران و

                         كودكان، پستانهاي دروغ به دهان مي گيرند.

ياس هاي بي رمق، هنوز از ديوارها سرك مي كشند

و تو

با رشته ي آبي چشمهايت گردنبندشان مي كني

                                                            تا تمام نشوند.

همه چيز تمام مي شود، اما

                                   ياسهاي گردنبند تو

                                                          هرگز تمام نمي شوند.

تو!

 تو!

 تو!

 تو كه مي خندي و

 من كه هنوز ياس ها را گريه مي كنم

 هشت سالگي ام را

 وآاخرين خواب دستهاي تو

                           كه كودكي ام را آشفته كرد.

***

 عطر ها گريخته اند

  حتي از دستان مادرم

 و من تنها به ياس هاي گردنبند تو دلخوشم.

 تنها با تو مي گويم!

 تو

      كه هميشه به جستجويت

                                  زاده شده ام

                                 نفس كشيده ام

                                  گريسته ام

                                 راه رفته ام

                                  دويده ام

                                  مانده ام

                                  زندگي كرده ام.

 

 

 

***

شبيه ياسها

            به رشته ي آبي چشمانت مصلوبم كرده اي و

                                                              تمام نمي شوم.

***

بگذار انفال در آتش خشم هاي واهي بسوزد

 و كودكان سياه زخم خورده

                                 گرسنه بميرند،

چرا كه من،            

                بي تو

                      معصوم ترين كودك جهانم!

 هميشه تشنه ي دستهاي تو

خاكستر شده در شعله هاي چشمانت.

بگذار

 انسان چشم هايش را

 بر تمام خونهاي ريخته ي تاريخ ببندد،

 انسان بودنش را فراموش كند،

هيروشيما بمباران شود

                          و انسان تمام شود.

 چرا كه خشم ها

 كينه ها

 نفرت ها

               هرگز تمام نمي شوند.

***

  عطر ها گريخته اند

 وبي تو من معصوم ترين كودك جهانم!

 اسير خشم ها

 كينه ها

 نفرت ها

 اسير انسان

              كه به جستجوي خويش

                                       زاده مي شود

                                        نفس مي كشد

                                          مي گريد

                                         راه مي رود

                                         مي دود

                                         مي ماند

                                        زندگي مي كند

                                         مي ميرد

                                                      و نمام نمي شود.

***

عطر ها گريخته اند

و من به جستجوي تو خويش را ورق مي زنم

 چرا كه

           تنها زخم هاي خاطره هاي تو التيامم مي دهند.

 تو

 با چشماني كه

                  تمامي رنگهاي جهان را به خويش كشيده اند

 وپيراهني كه

                  تمامي عطر ها را

                                      در هندسه ي بي مرز صورتي رنگش گم كرده است،

در اولين تكرار بي وقفه ي دوستت دارم .

دوستت دارم!

***

عطر ها گريخته اند

 و بي تو من

                 تمام تو را زيسته ام.

 تمام نبودنت را

 كه پرسه هاي عريانم را تنها رها كرده اند.

 تمام بودنت را

 كه ديوارهاي درونم را خراشيده اند.

 تمام سادگي ات را

 كه به سادگي رهايم كرده است.

ببين!

 به شب بي تو محكومم

 به نبودنت

 به بودنت

 به سادگي ات

                   كه هرگز تمام نمي شود.

  نه گريسته ام

              نه جاي خاليت را با خالي ِكوچه در ميان نهاده ام.

 تنها به بغض هاي هميشگي ام،

                                     گفته ام

                                             كه رفته اي و بر مي گردي.

 گفته ام كه سادگي چشمانت

                              سادگي چشمانم را نديده است

شبيه من

             كه هرگز رفتن تو را

                                       نديده ام

                                              باور نكرده ام

                                                             و به تمام گريه هاي بي تو خنديده ام.

***

عطر ها گريخته اند

 و من به تمامي تو محكومم.

  به تمام كوچه هاي بن بستي

                                 كه به آخرين كلام تو ختم مي شوند

                                                                             برگرد!

 و حقارت دستاني

                      كه دستانم را پس مي زند

  و لبي كه مي گويد:

                           ديگر دوستم نداشته باش!

***

 من از اقيانوس چشمان تو مي ترسم

 اما

 هميشه بي بادبان رانده ام.


شعر تمام می شوم به دلیل حجم بالا دو پاره شد. ادامه پایین صفحه

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم خرداد 1390ساعت 11:39  توسط حمید زاهدزاده  | 


(ادامه ی شعر تمام می شوم)


***

با من بگو

 به كدامين كتاب زيسته اي!

 به كدامين سطر! كدامين واژه!

                                      كه هرگز انساني نام مقدس تو را بر زبان نرانده است؟

 با من بگو

 به كدامين روز زيسته اي!  

                                   كه تمام تقويم هاي هميشه از روزهاي تو خالي اند؟

 تو آن واژه اي

 كه تمامي كتابهاي مقدس در انتظارت سوخته اند!

 وآن روزي

              كه هرگز فرا نمي رسد.

 با من بگو

 به كدامين شعر مصلوبت كنم؟

 

 با من بگو چه كنم؟

 من كه هرگز شاعر نبوده ام

                               و هرگز شعري را به سوگ نخواهم نشست.

 با من كه تنها

 انسانم!

انساني تنها!

 بي دست هاي تو

                     تا از گم شدن در ميان كوچه هاي شب و اندوه رهايي ام بخشد.

انساني تنها

 بي اغوش تو

 بي صليب عريان اندامت

                               كه با بوسه به چارميخم كشيده اند.

 رهايم كرده اي و

                      كركسان چكامه هاي پوچ

                                                     اندامم را از هم دريده اند.

 آه !

 تو آن مريم مقدسي

                         كه فرزندت را به صليب كشيده اي!

 با تو بگو چه كنم؟

بگذار

در هندسه ي پيراهن صورتي رنگ تو گم شوم،

 در ابعاد مبهم تسخير

 در آتش سرخ صدايت

                            كه دنيايم رابه آتش كشيده است

بگذار

          در قطب هاي يخ زده ي چشمان تو

                                                       تنها

                                                            سيگاري روشن كنم.

 مي خواهم از پشت شيشه هاي مات دود ها و نقش ها

 به زن فكر كنم

 به تو

 به اندامت

         كه به قاب بسته ي تاريخ

                                 هميشه تن پوشي از معصوميت به تن كرده است

  به كوه شانه هايت

                          كه

ابشار طلايي گيسوانش خشكيده اند

و به یاقوت سرخ بوسه هايت

                                    كه به انگشتري شهوت تاراجش كرده اند.

به تو

 كه مرا ابستن بوده اي و

 از پستانهايت عشق نوشيده ام

 باليده ام،

 

 

 نگاه كن كه انسان

                           چگونه بي شرمانه

                                                   بار گناهش را به دوش تو رها كرده است.

 بگذار عريان نگاهت كنم

 وقتي تمامي تو را

پس پشت كاغذ هاي تسخير پنهان كرده اند

 و به اوراق و قباله ها سنجاقت كرده اند.

 

 فرياد تو را شنيده ام

                   وقتي كه نه ساله بودي و رفتي

                                                و اكنون

                                                     به هيئت زني برگشته اي

                                                                          كه تمام تاريخ را گريسته است.

 

فرياد تو را شنيده ام

 در تكرار هميشگي خانه

 در كوچه

 در ايران

 در مراكش

 در چين

 در امريكا

در تمامي قاره ها

در همه جاي زمين

 در هر جايي كه ديگر انسان، انسان نيست.

 

 بگذار

عريان نگاهت كنم

و تو تنها زن باش!

 زني كه به هيچ كاغذي مصلوب نيست

 زني كه عطر اغوشش را

                                  در هيچ شيشه اي زنداني نكرده اند

 و اندام عريانش

                    هرگز شهوت را نبوييده است.

 زني كه تنها از آن من نيست

معشوقه ي تمامي قلبهاست

از آنسان كه تو بوده اي

بي انكه هرگز دستانت را از دستانم رها كرده باشي.

 

 تو تنها زن باش

 كه مرثيه ي  تلخ مرگ مردها

                                  تنها چشمان تو را كم دارد.

 نگاه كن

           كه از پس پشت مات دودها و نقش ها

                                                       چه عريان نگاهت كرده ام!

 

 بگذار

 سيگاري روشن كنم

نفس بكشم

كه از خزيدن تكراري اكسيژن و دروغ

 اكسيژن و نفرت

 اكسيژن و خشم

 اكسيژن و مرگ

                      درون ريه هايم خسته ام .

 بگذار

در قطب هاي يخ زده ي چشمان تو

                                            تنها

                                                     سيگاري روشن كنم.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم خرداد 1390ساعت 11:1  توسط حمید زاهدزاده  | 


دوستم دارم!

دوستم دارم!

دوستم دارم!

***

به جای «تو» نوشتم «من»

می ترسم!

این روزها مسیحم

یهودایم را انکار می کند.

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم اسفند 1389ساعت 22:1  توسط حمید زاهدزاده  | 

 به رنگ ِخودت باش!

 

من از این اوج می ترسم ازین پرواز تا زنجیر

به این لبخند مشکوکم ، به خواب کهنه ی تقدیر

 

چه سخته باورِ اینکه قفس مارو رها کرده

یکی انگار از رو عمد در زندونو وا کرده

 

یکی انگار می ترسه من و تو همقفس باشیم

به این پروازمشکوکم بعیده از زمین پا شیم

 

نگاه کن اوج پروازو گلوله خوب می فهمه

همین دست رهایی بخش ، همون دستای بی رحمه

 

من از این اوج می ترسم ازین بی اسمون بودن

ازین دست نوازشگر ، از حس مهربون بودن

 

تو مشت بسته ی ما این پرنده داره جون میده

نگاه کن دست این جلاد هنوزم بوی خون میده

 

منم تو فکر پروازم ، تو هم این حسرتو داری

به یک پرواز تن می دیم ، نه این پرواز اجباری

 

نگاه کن اوج پروازو گلوله خوب می فهمه

همین دست رهایی بخش ، همون دستای بی رحمه

 

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اسفند 1389ساعت 22:48  توسط حمید زاهدزاده  | 

برای الکوس پاناگولیس

 بیهوده یاوه سرایی می کنیم ما آورف ها!

بیهوده

بیهوده...

***

سیگار این شعر را

روی زیرسیگاری تنت خاموش می کنم

وقتی که تو

            هنوز زنده ای و

                             ما

                                به مرگ

                                        محکومیم.

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اسفند 1389ساعت 19:10  توسط حمید زاهدزاده  | 

این زخم را ببین!

بوسه ایست که تو بر شانه هایم گذاشته ای

و این پاکت خالی

یادگار فندک همیشه خالی توست.

تکرار بی دلیل این همه تو

                       تراژدی من است.

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم اسفند 1389ساعت 18:58  توسط حمید زاهدزاده  |